Carlo Malinverni

Da Wikipedia
Jump to navigation Jump to search

Carlo Malinverni (1855-1922)

Poêta zeneize, o l'à parteçipòu da zóveno a-o movimento republicàn do Gioxeppe Mazzin e o l’à fæto parte da Direçión do “Caffaro”, un di ciù inportànti giornâli de Zêna. O l'é stæto giornalista e, da-o 1877 fin a l'anno da sò mòrte, o l'é stæto inpiegòu inta Càscia de Rispàrmio de Zêna.
Letterariamente vixìn a-e temàtiche crepuscolæ e da scavellatûa, o l'à descrîto in versci o grigiô e l'insodisfaçión da sò vitta borghéize, oppressa da-a gnàgnoa, sénpre a spetâ un rescàtto inposcìbile, che a peu êse lenîa sôlo da l'arte, da-a solitùdine e da-a frequentaçión di leughi de l'ànima. O l’é aotô de cansoìn, naturalménte in zenéize, pe-e “Squadre del bel canto”. E sò poexîe son arecugéite inti doî volùmmi Dôe bròcche de viovétta (1908) e Bólle de savón (1921).

Chi gh'é unn-a de sò poexîe: Careghétta d’öo

O l’é âto ’n pàrmo, ma o comànda lê;

e o pâ, a sentîlo, in öxelìn che pîa:

bióndo, e doî bèlli eugioìn ch’én cô do çê,

e se rèsta inbâgiæ quand’o v’amîa.

A bócca a sa de frésco, a sa d’amê,

a pâ ’meréllo, ’na réuza candîa...

ma o veu quéllo ch’o veu, o pésta i pê,

o sâta, o côre, o bàlla, o ciànze, o crîa.

Resâtàndo s’o pìggia ’n stranbælón,

lô, tùtti doî, papà e mamà, ghe vàn

aprêuvo, sénpre aténti, in aprensción:

o ciàman «câo mæ bæ, àngiou, tezöo»

pöi sò-u pòrtan, zonzéndo màn con màn,

in gîo pe-a stànsia in careghétta d’öo.

Vöxe corelæ[modìfica | modìfica wikitèsto]